Javët u bënë muaj. Ata ecnin zvarrë nëpër galeritë bosh, ndanin një filxhan çaji në stacion dhe Indranil i lexonte vargje nga poezi të vjetra persiane. Një natë, ai i tha: "Sargam, unë kam një mallkim. Çdo njeri që kam dashur, e ka lënë këtë botë. Kjo është arsyeja pse unë pikturoj vetëm peizazhe të vdekura."
Ishte një herë një vajzë e butë si hëna e plotë, emri i së cilës ishte Sargam. Ajo jetonte në hijen e kryeqytetit të zhurmshëm, por zemra e saj ishte e mbyllur në një kafaz heshtjeje. Babai i saj, një baba i ashpër por i dashur, e kishte paralajmëruar: "Vajza ime, mos u bëj kurrë si nëna jote. Ajo u largua dhe na la të dyve." Sargam u rrit duke besuar se dashuria ishte një plagë e hapur. sanam teri kasam me titra shqip
Ai mori dorën e saj të ftohtë dhe pëshpëriti: "Kujtohet se si të thashë 'Sanam teri kasam'? Tani unë ta jap fjalën time: unë nuk do të pikturoj më kurrë, as do të shoh një lindje dielli, por ti duhet të jetosh." Javët u bënë muaj
Një ditë, Sargam u sëmur rëndë. Mjekët thanë se ishte një sëmundje e rrallë e gjakut, ndoshta e trashëguar nga nëna e saj. Indranil, në karrigen e tij me rrota, eci për 10 kilometra nën diell për të arritur te spitali. Kur hyri në dhomë, Sargam po flinte. Çdo njeri që kam dashur, e ka lënë këtë botë
Indranil nuk foli shumë. Ai e ftoi atë të pozonte për një pikturë të quajtur "Shiu i fundit para se të thahet lumi". Sargam pranoi, sepse për herë të parë dikush nuk e shihte atë si vajzën e babait të saj, por si një peizazh të paprekur.
Sargam qeshi, por lotët i rridhnin. "Edhe unë kam një mallkim. Babai im më tha se nëse dashuroj, do të humbas gjithçka."
Dhe si një mrekulli, sytë e Sargam hapen. Por Indranil, pasi i dha gjithë forcën e tij asaj, ra i pavetëdijshëm.