Natuurlijk liet Bibi het er niet bij zitten. Diezelfde nacht fluisterde ze een reisspreuk en verdween met Abraxas in een werveling van paarse rook. Ze landden in het Schemerwoud, een plek die niet op heksenkaarten stond. Daar, hoog in de knotwilgen, zaten ze: drie enorme Blauwe Uilen met veren die glinsterden als sterren.
En Bibi Blocksberg? Die kon nog steeds "Hex hex!" roepen als ze wilde. Maar voortaan deed ze het ook wel eens zonder woorden. Gewoon, omdat het kon. Bibi Blocksberg en het Geheim van de Blauwe Uilen
Het was een grijze, winderige middag in Neustadt. Bibi Blocksberg zat in haar kamer op haar bezel te tollen, terwijl haar vertrouwde raaf, Abraxas, op de vensterbank zat te kraaien. Natuurlijk liet Bibi het er niet bij zitten
"Dit is het geheim," klonk het in haar hoofd. "Niet om te zwijgen, maar om te weten wanneer je moet luisteren. Gebruik dit klokje als de chaos te groot wordt. Het herinnert je aan de magie zonder woorden." Daar, hoog in de knotwilgen, zaten ze: drie
"Een veertje, mam. Van welke vogel is dat? Het is zo blauw als de nachthemel."
"Precies," zei de uil. "Daarom is het een geheim."